در برج های خنک کننده باز، آب خنک کننده در تماس مستقیم با هوا است. بنابراین، پس از یک دوره استفاده، رسوب در آب خنک کننده جمع می شود و تمیز کردن آن را دشوار می کند و منجر به مسدود شدن لوله و کاهش راندمان انتقال حرارت می شود. برج های خنک کننده مدار بسته از این مشکل جلوگیری می کنند، زیرا سیال عامل داخل لوله ها مستقیماً با هوا تماس پیدا نمی کند و باعث تمیز نگه داشتن سیال کار می شود.
برج های خنک کننده مدار بسته از خنک کننده های تبخیری سرچشمه گرفته و در اواسط قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفتند. کاربرد آنها به تدریج با توسعه صنایع شیمیایی، متالورژی و الکترونیک افزایش یافت. در اوایل 250 سال قبل از میلاد، مصریان باستان نحوه استفاده از تبخیر آب را برای خنک کردن درک کردند. در قرن گذشته، کشورهای سراسر جهان تحقیقات گسترده ای در مورد فناوری خنک کننده تبخیری انجام دادند. در دهه 1970، بحران انرژی منجر به افزایش توجه به کاربرد آن شد. در دهه 1980، پس از اینکه کشف شد که رویدادهای آب و هوایی فاجعه بار که تهدیدی قابل توجه برای بقای انسان است به صنعت تهویه مطبوع و تبرید مربوط می شود، فناوری های خنک کننده غیرفعال که از شرایط طبیعی برای به دست آوردن سرمایش استفاده می کنند، مانند خنک کننده تبخیری، به سرعت توسعه یافتند. انجمن آمریکایی مهندسان آمریکایی (ASHRAE) یک کمیته فنی به نام "خنک کننده تبخیری" را برای ترویج کاربرد فناوری خنک کننده تبخیری، جمع آوری و انتشار داده ها در مورد کاربرد، نصب، بهره برداری و نگهداری سیستم های خنک کننده تبخیری، صدور مشخصات و استانداردها، و شناسایی و پاداش تحقیقات در مورد خنک کننده تبخیری، و در نتیجه ارتقای کاربرد تجهیزات خنک کننده تبخیری در جهان ایجاد کرد.
